
Na een lichte buikgriep, of was het een verdomde voedselinfectie? Ik had zaterdag buiten de deur gegeten, ben ik weer op de been. Dinsdagen werk ik halve dagen en ga ik vaak naar de stad. Ik heb al twee dagen nauwelijks iets voedzaams gegeten dus ik nam de metro. Waarom is roken op de terrassen nog steeds niet verboden? Ik zit bij de Coffee Company en ik zit aan de lattè met havermelk. Ik snap dat de hipsters die er werken ook roken, want dat blijft hip, gek genoeg, want zuivel is wel echt not done, dat kan je dus niet meer maken anno 2022, maar iemand kanker geven op een terras met je stinksigaret dat is nog niet uit de mode. Ik voel me dus iets beter. Fysiek zwak zijn maakt dat je ook geen energie hebt om te piekeren.
Dan besef je ineens weer hoe kwetsbaar je als mens bent als je een virus te pakken hebt en je lijf er van van slag is. Als je voeding nodig hebt voor energie, maar niks binnen kunt houden. Dan sterf je dus gewoon in het wild. Gelukkig leef ik niet in het wild en kon ik soep van mijn moeder krijgen en wat bouillon.
Ik ben bezig met lezen in ‘Island’ van Aldous Huxley, zijn laatste werk (1962). Na het herlezen van zijn ‘Brave New World’ en mijn algehele dystopische stemming dacht ik laat ik nog wat doorpakken uit zijn Ouvre. Had ik dat maar niet gedaan. Hij schrijft gelukkig geen dikke boeken en dat spreekt voor een schrijver – als het goed is kan het ook in weinig woorden – maar hij is gewoon geen goede roman schrijver. Huxley is van de ideeën en essays, in ‘Brave New World’ kwam dat goed samen (ook dat leest niet echt lekker), maar Island is dodelijk saai.








