Tijdens mijn ronde door de Donner word ik opnieuw overvallen door dat onbestemde gevoel dat nog het meest op misselijkheid lijkt. Dit keer probeer ik het gevoel voor mezelf te omschrijven en duiden. Wat is toch de aanleiding en waarom overvalt het me juist nu? Zijn het dan toch de boeken? En dan komt het besef. Ik was op weg naar huis. Niet mijn huis, maar hun huis. Daar zou ik ze treffen als ze thuiskwamen van werk. Zo ging het al weken. Niet mijn huis omdat ik gevlucht was van de ijzige stilte en de lege koelkast. Bij hen zou ik het rtl4 journaal kijken, wat eten en terwijl ik het internet afstruin nog wat zijdelings meekrijgen van Albert Verlinde dat mijn moeder graag keek.
Daarna zou ik weer vluchten, nu naar mijn kleine kamer boven, net groot genoeg voor een smal bed, een commode en twee billy boekenkasten. Ik zou me uitkleden en in bed liggen met een boek. Ik zou eerst in stilte naar het plafond staren en uiteindelijk wat lezen.
Met dit vooruitzicht was ik op weg en om het uit te stellen was ik langs de boekenwinkel gelopen. Vanwege het regenachtige weer was ik al dagen somber en ik had al een week geen boek gekocht. Nu kon echter ook een boek geen compensatie bieden en met dat besef begon de misselijkheid. Het totale gevoel van troosteloze zinloosheid dat geen boek kan vullen, geen persoon kan wegnemen en waartegen je nergens kon schuilen. Weg wilde ik uit de winkel, maar ik wilde ook niet naar huis. Het liefst was ik op dat moment opgelost en verdwenen.
Maar ik ging naar huis. En straks komen mijn ouders weer thuis.
En als ik naar boven ga, na wat staren naar het plafond, zal ik weer doorgaan met lezen.