Vreselijk toch die verloren dagen. De lange dagen van bedlegerigheid, van geforceerd slapen en weinig eten. Buiten niets dan grauwe wolken, wind en regen. Binnen slechts een deken. De kou en kilte baant zich een weg naar binnen, maar voor muziek is geen plaats. En er valt niets te forceren. Het is slechts wachten tot de wolken breken en de storm weer overwaait.
Dagen vliegen voorbij als in een winterslaap en buiten gaat het gewone leven door. Mensen staan op, ontbijten, werken, ontmoeten, bedrijven de liefde en gaan naar bed.
En je probeert het te begrijpen, te beschouwen en je voelt een verlangen, maar het heeft geen zin. Accepteer je verlies en vecht niet langer. Geef je over, er treft je geen blaam. Morgen misschien, morgen wordt je wakker en vindt je weer de kracht. Zo niet dan overmorgen, volgende week of volgend jaar.
Als de storm weer is bedaard, als de wolken breken en de zon je weer raakt, als de muziek je weer doet leven en je weer synchroon loopt met het leven, dan is je tijd.
Gelukkig is het leven meer dan een optelsom van bewust en onbewust, van wakker en van slaap.
