Al als lang dat ik me herinner ben ik niet meer dan mijn depressie. Daar, het woord is er uit. Er is wat durf voor nodig omdat een feitelijke diagnose ontbreekt. Wie heeft een diagnose nodig als je er mee wakker wordt en mee naar bed gaat?
Wat onderscheidt mij van een junk of een andere onfortuinlijke ziel. Ik verdoof mezelf niet met alcohol of drugs, maar ik ben ook slechts bezig met overleven van weekend tot weekend. Vast in een patroon zonder uitzicht.
Onlangs kwam ik een parabel tegen van Schopenhauer in een essay over de vrijheid van de wil. Die vrijheid is er niet schrijft hij in zijn essay. De parabel gaat over een man die om 18uur klaar is met werken en zijn opties doorneemt; hij kan gaan wandelen, naar een club, of hij kan een toren beklimmen en naar de zonsondergang kijken. Meer nog, hij kan naar het theather, naar vrienden en zelfs de wijde wereld in trekken om nooit meer terug te keren. Uiteindelijk gaat hij maar naar huis naar zijn vrouw.
Het is als water, schrijft Schopenhauer, dat denkt dat het een golf kan zijn (als het stormt); dat denkt dat het naar beneden kan stromen; of vallen (in een waterval) en dat het de lucht in kan spuiten (in een fontijn). Maar dat kan het niet uit zichzelf. Dat zijn omstandigheden buiten zichzelf.
Zo leef ik al jaren. Ik wandel wat, ik drink hier koffie, daar thee. Ik lees wat boeken. Ik spreek die leuke dame nooit meer aan. Dat kan ik niet meer. Dat was vroeger.
Een bij kan één keer steken. Daarna gaat hij dood.
Dit schreef ik leunend tegen een pilaar in Donner. Vandaag nam ik mijn vrije wil naar de Donner en kocht ik opnieuw een boek.
Leave a Reply