Een regenachtige grijze donderdag in September. Ik zit weer eens in de Urban Espresso Bar. Ik had de intentie om vacatures te zoeken en misschien zelfs een brief te schrijven.
Ik ben van een realiteit van weten dat ik geen kans maak op de arbeidsmarkt en dus maar bij een uitzendbureau binnen te stappen, overgegaan tot het daadwerkelijk brieven schrijven en bevestigd krijgen dat niemand op me zit te wachten. Nu mijn WW opraakt ben ik binnenkort weer gedoemd te werken voor een uitzendbureau voor een werkgever die voor mij nog een dozijn mensen kan vinden en dat ook uit alles laat blijken. Zoiets houd iemand niet lang vol. Ik heb het al té lang geprobeerd, vandaar nu dat ik tóch ben overgegaan tot het brievenschrijven.
En intussen spreek je wel eens iemand. Je ontmoet mensen die niet hoger opgeleid zijn, maar een net iets praktischere studiekeuze hadden. En dan hoor je hoe ze vooral geluk hadden met hun baan. Ze waren er toevallig ‘ingerold’. Of via contacten. Altijd weer die contacten. Maar er zijn ook de gelukkigen die geen WO studie hebben gedaan en via een of andere HBO of ja zelfs een baan via het uitzendbureau zijn doorgegroeid en nu een goedbetaalde baan hebben. Vooral dat soort gesprekken drijven me tot wanhoop. Dan merk je hoeveel baat het heeft als je niet kritisch bent en altijd netjes binnen de lijntjes kleurt. Dan blijkt hoe zeer creativiteit en gevoeligheid je juist in de weg zit bij het vinden van een baan. ‘Archeologie gestudeerd?’, ‘Ja dan zit je in een lastig segment’. Segment?! Pardon? Als iemand mijn boekenkast ziet dan blijkt daaruit vooral dat ik niet binnen één segment pas. Het enige ‘segment’ dat nooit in mijn boekenkast zal staan is het segment ‘management’, ‘communicatie’ en ‘marketing’, voor de rest is werkelijk alles mogelijk.
Ik kon het niet opbrengen vandaag. Als je compleet murw geslagen ben en vrij realistisch beseft dat je niks in de melk te brokkelen hebt, dan is opstaan al een prestatie. De motregen maakte het vandaag af.
Leave a Reply